Registro de tutor

Volver al login
Datos del tutor

DNI *
Apellido *
Nombre *
Email *
Teléfono *
Relación *
Contraseña *
Entre 8 y 50 caracteres.
Repetir contraseña *
Términos y condiciones
# De Institutione, Sapientia et Officio Hominis

## I. De natura cognitionis et initio disciplinae

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Praesent vitae justo nec arcu interdum malesuada. Integer faucibus, sapien id tincidunt luctus, neque turpis elementum erat, sed malesuada erat magna at nisi. Curabitur vulputate, lectus at interdum faucibus, libero massa sollicitudin ipsum, vitae commodo justo augue nec erat. Sed dignissim, magna non facilisis auctor, nisl arcu consectetur lectus, vel dictum neque nunc vitae mauris. Suspendisse potenti. Donec malesuada velit ut risus egestas, nec faucibus libero volutpat. Nam tempor augue sed nibh volutpat, sit amet posuere lectus pellentesque.

Quisque vitae neque at sem tincidunt imperdiet. Proin ultrices eros vitae libero consectetur, in consequat turpis fermentum. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. Aenean sed eros nec justo facilisis tincidunt. Maecenas ut libero eget nulla tristique finibus. Vestibulum ante ipsum primis in faucibus orci luctus et ultrices posuere cubilia curae; Integer dignissim sapien at magna hendrerit, sit amet volutpat sapien ultrices. Donec id metus id neque varius malesuada, quis gravida erat luctus.

In omni disciplina initium saepe difficile videtur, quia animus humanus ad res novas assuescere debet. Nihilominus, patientia et assiduitas paulatim viam aperiunt ad intellegentiam. Qui cotidie aliquid discit, quamvis parvum, sensim maiorem rerum ordinem perspicit. Non semper memoria statim respondet, neque omnis quaestio cito solutionem invenit; sed perseverantia, cum prudentia coniuncta, multos impedimentos superare potest. Sapientia non in sola copia verborum consistit, sed in facultate iudicandi, audiendi et agendi.

## II. De tempore et usu rationis

Tempus, quod omnibus hominibus aequaliter datum esse videtur, tamen diversis modis expenditur. Alius horas suas in labore continuo consumit, alius in otio infructuoso, alius vero inter officium et quietem aequilibrium quaerit. Non est necesse diem omnem labori tradere, neque utile est omne tempus in ludis perdere. Mens humana indiget intervallis, quibus vires renoventur et cogitationes ordine componantur. Sicut ager sine aqua sterilis fit, ita animus sine requie et cura debilitatur.

Praeterea, ratio docet nos inter ea quae mutari possunt et ea quae nostra potestate carent discernere. Multae sollicitudines oriuntur ex desiderio res externas ad voluntatem nostram cogendi. At prudentior est ille qui suam operam rebus possibilibus accommodat, sine desperatione adversa tolerat et occasionem opportunam exspectat. Haec doctrina non ignaviam commendat, sed actionem moderatam, quae neque temeritate neque metu gubernetur.

Cum homines una communitate vivant, usus temporis etiam ad officia communia pertinet. Familia, vicini, amici et socii laboris saepe auxilio indigent. Qui solum proprium commodum spectat, fortasse breve lucrum consequitur, sed vincula fiduciae paulatim dissolvit. Contra, qui promissa servat, veritatem loquitur et difficultatibus aliorum attendit, fundamentum stabile necessitudinum aedificat. Ex parvis actibus cotidianae honestatis magnae res publicae et privatae sustentantur.

## III. De memoria, experientia et doctrina

Memoria thesaurus est rerum praeteritarum, sed non semper fidelis imago earum quae acciderunt. Aliquando animus eventus amplificat, aliquando minuit, interdum etiam ea quae numquam facta sunt cum rebus veris confundit. Propterea, in rebus magni momenti, testimonia diversa conferre et diligenter examinare utile est. Non omnis narratio, quam saepe audimus, eo ipso vera fit; neque omnis opinio, quia a pluribus defenditur, certitudinem habet.

Doctrina autem non tantum librorum lectione continetur. Homo discit ex conversatione, ex errore, ex observatione naturae et ex consuetudine aliorum. Magister bonus non solum responsa tradit, sed discipulum ad quaerendum instituit. Interrogatio recte posita interdum plus proficit quam responsum festinanter datum. Cum quis quaestionem suam clare formare discit, iam partem solutionis invenisse potest.

In schola vel in quolibet loco institutionis, diversitas ingeniorum consideranda est. Non omnes eadem celeritate procedunt, nec eodem modo intellegunt. Quidam exemplis visibilibus egent, alii expositionem longiorem desiderant, alii per exercitationem et repetitionem proficiunt. Magni momenti est ut disciplina severitatem cum humanitate coniungat. Exspectationes clarae, correctiones iustae et auxilium tempestivum fiduciam studentium augent, dum eos ad maiorem responsabilitatem ducunt.

## IV. De communitate et officio

Nulla civitas aut communitas sine quibusdam regulis diu consistere potest. Regulae non ad libertatem omnino tollendam inventae sunt, sed ut actiones hominum inter se componantur et iniuriae minuantur. Tamen regula quae sine ratione imponitur saepe resistentiam parit. Quam ob rem, qui normas instituunt, earum causas explicare debent atque effectus in diversis hominum condicionibus considerare.

Officium civis non solum in magnis rebus publicis apparet. Etiam in parvis rebus cernitur: in cura locorum communium, in observantia ordinis, in auxilio infirmioribus et in voluntate audiendi opiniones diversas. Disputare licet, immo interdum necesse est; sed disputatio utilior fit cum argumenta personis anteponuntur. Qui adversarium contemnit, saepe propriam causam debilitare potest, quia veritas non ex ira sed ex examine et ratione quaeritur.

Societas stabilis fiducia indiget. Fiducia autem non ex verbis solis nascitur, sed ex actionibus repetitis. Si quis promittit se aliquid facturum et saepe promissa negligit, verba eius paulatim pondus amittunt. E contrario, persona quae limites suos agnoscit, difficultates antequam graves fiant communicat et auxilium petit cum opus est, saepe maiorem fidem meretur quam ille qui omnia facile pollicetur.

## V. De labore et innovatione

Labor hominis non semper eodem modo exercetur. Tempora mutantur, instrumenta nova apparent, artes veteres renovantur atque quaedam officia paulatim evanescunt. In tali mundo, facultas discendi et mutandi rationem agendi magni momenti est. Non sufficit semel aliquid didicisse; necesse est interdum scientiam renovare, errores cognoscere et novas vias explorare.

Instrumenta technica, si prudenter adhibentur, multum temporis servare possunt. Automatio repetitivas operationes accelerat, notitiae ordinatae facilius inveniuntur et communicatio inter homines celerior fit. Sed instrumentum, quantumvis potens, consilium humanum omnino substituere non potest. Antequam quis processum automatizat, intellegere debet quid facere velit, quae sint condiciones et quibus modis error apparere possit.

In quolibet consilio, probatio gradatim utilis est. Primum parva pars operis examinatur, deinde effectus observantur, postremo mutationes ampliores introducuntur. Qui omnia simul mutare conatur, causam erroris difficilius invenit. Qui autem processum dividit in partes claras, singulas probat et mutationes documentat, maiorem potestatem super opus suum retinet. Haec ratio tam in laboribus technicis quam in rebus administrativis et educationalibus valere potest.

## VI. De patientia et difficultatibus

Difficultates inevitabiles sunt, quamvis earum forma et magnitudo inter homines differant. Aliquando impedimentum externum apparet; aliquando vero problema ex consuetudine nostra, ex communicatione imperfecta aut ex consilio male ordinato oritur. In utroque casu, prima utilitas est rem sine nimio metu intueri. Timor enim, si nimis crescit, facultatem cogitandi minuit; tranquillitas autem spatium praebet ad solutiones quaerendas.

Patientia non significat omnia sine actione tolerare. Saepe patientia vera coniungitur cum labore ordinato, cum voluntate iterum conandi et cum facultate consilium mutandi, si prior via non profuit. Qui errorem suum agnoscit, non necessario se humiliat; potius fundamentum ponit ad meliora discenda. Ex errore qui recte examinatur saepe nascitur cognitio quam successus facilis numquam dedisset.

Ad difficultates superandas, auxilium aliorum interdum necessarium est. Nemo omnes scientias habet neque omnes labores solus efficere potest. Interrogare, consilium petere et experientiam communicare non signum infirmitatis est, sed intellegentiae practicae. Communitas in qua homines libere quaerere et respondere possunt, plerumque citius ad solutiones pervenit quam communitas in qua quisque timet errorem suum ostendere.

## VII. De spe et futuris consiliis

Spes non est certitudo de futuro, sed facultas ad futurum animum dirigendi, etiam cum omnia nondum clara sunt. Consilium bonum non omnem incertitudinem removet, sed parat hominem ad varias condiciones. Qui finem suum clare intellegit, gradus intermedios definire potest, res necessarias colligere et progressum tempore examinare.

In educatione, in opere et in vita cotidiana, parvi progressus saepe maiorem vim habent quam eventus singuli. Discipulus qui cotidie paulum exercetur, paulatim fundamentum solidum construit. Operarius qui processus suos diligenter emendat, errores minuit et tempus servat. Familia quae de suis difficultatibus aperte loquitur, fortasse non omnes quaestiones statim solvit, sed condiciones meliores ad cooperationem parat.

Futurum ex multis decisionibus parvis componitur. Non possumus omnes eventus praedicere, sed possumus rationem nostram agendi curare. Possumus quaerere quid discendum sit, quibus hominibus auxilium praebere possimus, quae res nostrae attentioni vere dignae sint et quibus rebus tempus inutile consumatur. Hac ratione, etiam in temporibus incertis, vita quandam directionem retinere potest.

## VIII. Conclusio

Omnis institutio, sive ad scientiam, sive ad laborem, sive ad vitam communem pertinet, fundamentum quoddam requirit: ordinem, patientiam, responsabilitatem et voluntatem discendi. Sine ordine, intentiones dispersae manent; sine patientia, prima difficultas consilium frangere potest; sine responsabilitate, fiducia inter homines debilitatur; sine doctrina, errores veteres facile repetuntur.

Sed neque ordo neque disciplina soli sufficiunt. Hominibus etiam opus est humanitate, consilio et facultate mutandi sententiam cum nova argumenta apparent. Sapientia non est omnia statim scire, sed agnoscere quid sciamus, quid ignoremus et quomodo ulterius quaerere debeamus. In hac dispositione animi, doctrina et experientia inter se coniunguntur.

Itaque qui ad opus suum serio accedit, alios observat, errores examinare non timet et quotidie aliquid discere conatur, gradatim ad maiorem maturitatem pervenit. Non semper via recta et facilis est; saepe ambages, morae et dubitationes occurrunt. Tamen, si propositum bonum manet et voluntas perseverat, etiam parvus progressus signum est laboris fructuosi.

Vita humana ex temporibus brevibus, decisionibus, relationibus et operibus componitur. Quae omnia maiorem vim accipiunt cum conscie et cum cura aguntur. Quam ob rem, in quolibet consilio futuro, utile est non solum quaerere quid efficiendum sit, sed etiam quomodo, cur et quibus hominibus id prodesse possit. Ex hac consideratione nascitur actio prudentior, communitas firmior et spes quae non in vana promissione, sed in labore cotidiano fundatur.
He leído y acepto las condiciones